Dopuszczalna odległość od źródła wody do fundamentu

Podczas układania sieci inżynieryjnych kierują się aktami normatywnymi opracowanymi przez specjalistów, biorąc pod uwagę ich optymalną i bezpieczną lokalizację, które są obowiązkowe dla deweloperów państwowych i organizacji prywatnych. Normy, z których jedna jest odległością od źródła wody do fundamentu, powinny być przestrzegane w poszczególnych budynkach, aby uniknąć dalszych problemów podczas pracy.

Zazwyczaj projekt domów, oprócz planu piętra budynku, obejmuje układ narzędzi na terenie, głębokość ich układania i odległość od obiektów na budowie. Uwzględnia to możliwość wspólnego układania komunikacji, odległość między równoległymi lub przecinającymi się drogami, w tym woda, kanalizacja, kabel elektryczny i przewody gazowe.

Ryc.1 Sieci domowe i usługowe

Jakie są wymagania dotyczące lokalizacji podziemnej komunikacji

Podstawowym dokumentem prawnym, który jest przestrzegany podczas budowy, jest SNiP 2.07.01-89 z określeniem odległości podczas układania komunikacji względem siebie i innych obiektów z punktu widzenia bezpieczeństwa i niezawodności.

Podczas eksploatacji sieci kanalizacyjnych, ciepłowniczych i wodociągowych należy brać pod uwagę negatywny wpływ na fundament konstrukcji przenośnego środowiska, kiedy dojdzie do pęknięcia rur. Ulatniający się płyn może podkopać fundamenty, przenikać do pomieszczeń dolnych i piwnicznych, powodując znaczne zniszczenia budynków.

W przypadku układania w pobliżu podłoża w warstwie wodonośnej komunikacja podczas eksploatacji konstrukcji powinna podejmować środki dla ich bezpiecznego umiejscowienia względem budynku. Kiedy nie jest możliwe zachowanie bezpiecznej odległości od rurociągu do budynku z przyczyn technicznych, używają obudów do ochrony komunikacji podziemnej. Po uzgodnieniu z organami nadzorczymi, w pobliżu fundamentów, wolno układać system zaopatrzenia w wodę w obudowie, który zapewnia izolację rur w przypadku opadów atmosferycznych i chroni samo fundamenty przed uszkodzeniem spowodowanym uszkodzeniem sieci wodociągowej.

Zazwyczaj w miejscu budowy domu znajdują się różne typy sieci, woda, kanalizacja, ogrzewanie, rury gazowe są ułożone w ziemi, a kabel zasilający jest ciągnięty. Aby zapewnić bezpieczną lokalizację względem siebie różnych typów autostrad, należy znać normę odległości między łącznością w układzie równoległym i prostopadłym.

Znajomość standardów pomoże zaoszczędzić pieniądze, ponieważ niektóre rodzaje komunikacji mogą być układane w jednym rowie bez znaczących negatywnych konsekwencji w przypadku przerwania rury.

Ryc.2 Plan działek - przykład

Sposoby układania sieci podziemnych

Kolektory, tunele i kanały wykorzystywane są do wydobywania podziemnych mediów w inżynierii lądowej, a rowy wykopane w ziemi są wykorzystywane w usługach krajowych do układania rurociągów. Jeśli nie można kopać rowów w sposób otwarty, bezwykopowe układanie rur wykonuje się poprzez wiercenie, przebijanie lub popychanie gleby za pomocą podnośników hydraulicznych. Za granicą (w Niemczech) skuteczna metoda układania rur jest szeroko stosowana za pomocą specjalnego sprzętu, który przecina wykop i jednocześnie zanurza w nim polimerowy rurociąg.

Zgodnie z metodą rozmieszczenia łączności w okopach należy rozważyć:

Oddzielna metoda. Podczas instalacji każda linia jest zamontowana w swoim kanale, metoda ta jest kosztowna podczas układania dużej liczby komunikacji w pobliżu.

Metoda łączenia. Zgodnie z SNiP 2.07.01-89 dopuszczalne jest układanie linii termicznych o rozmiarach od 50 do 90 cm we wspólnych wykopach, dostarczanie wody do 50 cm, więcej niż 10 linii komunikacyjnych lub zasilanie kabli elektrycznych o napięciu do 10 000 woltów, jeżeli nie ma wystarczającej przestrzeni do przeciągania linii w poszczególnych okopach spisek.

Zabronione jest układanie gazociągów i autostrad, które poruszają łatwopalne i palne substancje w pobliżu kabli elektrycznych.

Dopuszcza się instalację wodociągów w tunelach wraz z innymi użytecznościami (SNiP 2.04.02-84) z wyjątkiem rurociągów z przenośnym, łatwopalnym i łatwopalnym otoczeniem.

Podczas układania armatury rurociągu w podłożu umieszcza się ją w odwiertach technicznych.

Jeżeli na miejscu są stosowane studnie lub studnie, z których układana jest podziemna linia rurowa do transportu wody do domu, minimalna głębokość dostarczania wody jest równa niższemu punktowi zamarzania gleby w obszarze z dodatkiem 0,5 m. Warstwa gleby jest na górze, aby uniknąć niechcianego nagrzewania wody w rurach w lecie pozostaw co najmniej 50 cm.

Ryc. 3 Ciągnięcie podziemnych narzędzi przez niemiecką warstwę rur

Odległość od narzędzi podziemnych do fundamentów

SNiP 2.07.01-89 umożliwia układanie obiektów podziemnych w granicach fundamentów wsporczych i stojaków na rury z warunkiem zapewnienia środków ochronnych podczas osiedlania się fundacji, wypadków w linii.

Akty budowlane SNiP 2.07.01-89 ustalają następujące granice odległości dla fundamentów wspierających domów:

  • zaopatrzenie w wodę - 5 m;
  • odwadnianie grawitacyjne indywidualne i burzowe (deszczowe) - 3 m;
  • ścieki ciśnieniowe - 5 m;
  • drenaż rurociągu - 3 m, drenaż powiązany - 0,4 m;
  • gazociągi o niskim, średnim i wysokim ciśnieniu - odpowiednio 2, 4, 7 lub 10 m;
  • sieci cieplne - od ściany tunelu 2 m, od płaszcza ochronnego rur z instalacją bez kanałów - 5 m;
  • elektryczne linie kablowe i kable komunikacyjne - 0,6 m;
  • przełączanie kanałów i tuneli - 2 m.

Ryc.4 Normy konstrukcyjne odległości między łącznością a sieciami podziemnymi

Odległość od źródła wody do fundamentu budynków

Jeżeli instalacja wodociągowa musi być zamknięta, dopuszczalne jest skrócenie odległości od fundamentu do 1,5 m, zwykle stosuje się rurociąg polimerowy, umieszcza się go w obudowie powyżej poziomu 0,5 m podeszwy fundamentowej.

Podczas instalacji doprowadzania wody, weź następujące minimalne tolerancje dla płyt podstawowych i sieci:

  • obiekty architektoniczne - 5 m;
  • ogrodzenia budynków przemysłowych, regały, konstrukcje wsporcze kontaktowych sieci elektrycznych i łączności, tory kolejowe - 3 m;
  • koleje o rozstawie 1520 mm nie mniejsze niż głębokość wykopu do podstawy nasypu i krawędzi wykopu - 4 m;
  • tory kolejowe o rozstawie 750 mm - 2,8 m;
  • boki ulic na skraju dróg lub na uboczu - 2 m;
  • krawędź kuwety lub stopa nasypu - 1 m;
  • słupy linii energetycznej:
    - z napięciem do 1 kV. (konduktorzy oświetlenia ulicznego, elektryczne linie elektryczne miejskiego transportu elektrycznego) - 1 m;
    - od 1 do 35 kV. - 2 m;
    - od 35 do 110 kW i więcej - 3 m.
  • wyłożenie dogłębnej żeliwnej rury metra - 5 m;
  • podszewka z materiałów betonowych umieszczona poniżej 20 m powierzchni gleby - 5 m.
  • podszewka konstrukcji metra bez izolacji hydraulicznej - 8 m.

W kodeksach budowlanych wskazano odległości do centralnej osi drzew o obwodzie korony mniejszym niż 5 m - w tym przypadku system zasilania wodą jest zakopany pod ziemią nie mniej niż 2 m od osi.

Ryc. 5 Standardy odległości między komunikacją podziemną

Odległość od fundamentu do kanału ściekowego

Podczas układania należy zachować odległość od kanalizacji do fundamentu budynków, rury kanalizacyjne powinny być zlokalizowane zgodnie ze standardami odległymi.

Kanalizacja układana jest równolegle do czerwonych linii budynku, po zamontowaniu na ulicy wybiera się stronę z mniejszą liczbą innych sieci i największą liczbą rur łączących.

Odległość do budynku powinna dawać możliwość prac instalacyjnych i naprawczych, aby zapewnić ochronę sąsiednich rurociągów, w razie wypadków związanych z erozją gleby, parametry wymiarowe powinny zapewnić bezpieczeństwo fundamentu przed zmywaniem.

Przy określaniu odległości od rurociągu do fundamentu należy wykluczyć najmniejsze możliwości przedostania się ścieków podczas awaryjnych wycieków do sieci wodociągowej.

Minimalne odległości od ścieków i wód opadowych do fundamentów:

  • budynki i budowle - 3 m, z instalacją kanalizacji ciśnieniowej - 5 m;
  • ogrodzenia ochronne przedsiębiorstw, wiaduktów samochodowych, podpory sieci elektrycznych, tory kolejowe -1,5 m;
  • koleje o szerokości 1520 mm szerokości nie mniejszej niż głębokość wykopu do masywnego fundamentu i krawędzi wykopu - 4 m;
  • tory kolejowe o rozstawie 750 mm - 2,8 m;
  • krawężniki ulic, wzmocnione pobocza - 1,5 m;
  • zewnętrzna krawędź kuwety lub stopa nasypu - 1 m;
  • podpory linii energetycznych przechodzących przez powietrze:
    - do 1 kW (oświetlenie uliczne, przewody kontaktowe miejskiego transportu elektrycznego) - 1 m;
    - 1 - 35 kV. - 2 m;
    - 35 - 110 kV. - 3 m.

Ponadto przepisy budowlane regulują lokalizację linii kanalizacyjnej położonej w ziemi w stosunku do systemu korzeniowego drzew, odległość od rurociągu do osi centralnej drzewa wynosi nie mniej niż 1,5 m, natomiast kanalizacja odpływowa - od 2 m.

Ryc. 6 Przykłady układania podziemnych narzędzi

Odległość ze wspólnym układaniem sieci wodociągowej i różnymi rodzajami sieci

Wspólna zakładka pozwala zaoszczędzić pieniądze i zmniejszyć obszar komunikacyjny pod ziemią, jeżeli sieć kanalizacyjna przecina wodociąg, jest umieszczona poniżej zgodnie ze zdalnymi normami. Podczas układania w podłożu należy zachować odległość, jeśli rurociągi są rozciągnięte w metalowych osłonach (skrzynkach), podczas gdy kanalizacja może znajdować się powyżej sieci wodociągowej.

Zgodnie z SNiP 2.04.02-84, podczas układania kilku rurociągów wodnych, normę odległości między sąsiednimi rurami dobiera się biorąc pod uwagę urządzenie, organizację prac instalacyjnych i bezpieczeństwo sąsiednich obszarów w przypadku wycieku jednego z nich. Możliwe jest zmniejszenie odległości w niektórych sekcjach, jeżeli rurociągi są umieszczone w syntetycznej podstawie, skrzyniach, przechodzą przez tunele lub układane są w inny sposób, wyłączając ich potencjalne uszkodzenia. Odległość musi zapewniać niezakłócony montaż i naprawę.

Najmniejsza odległość między wodą a ściekami:

  • 5 m - żelbetowe lub azbestocementowe;
  • 3 m - rury żeliwne o średnicy powyżej 200 mm;
  • 1,5 m - żeliwo o średnicy do 200 mm;
  • 1,5 m - tworzywo HDPE;
  • 1,5 m - w produkcji, biorąc pod uwagę materiał produkcji i rozmiar rur, parametry fizyczne i chemiczne gleby.

Podczas układania źródła wody akceptowane są następujące ograniczenia minimalnych odległości do sąsiednich sieci:

  • 1,5 m - kanalizacja deszczowa i kanalizacja burzowa;
  • 1 m - gazociągi niskociśnieniowe i średniociśnieniowe;
  • 1,5 - 2 m - gazociągi wysokociśnieniowe;
  • 0,5 m - zasilanie kabli elektrycznych i komunikacyjnych (zgodnie z zasadami działania instalacji elektrycznych PES).
  • 1,5 m - rurociągi ciepłownicze od ścian zewnętrznych kanałów tunelowych, osłony rur do wykopów, kanały tunelowe.
  • 0,2 m - podczas przeciągania w tunelach do wewnętrznych ścian konstrukcji ogrodzeniowych i sąsiednich rurociągów.

W punktach przecięcia odcinki rurociągów muszą mieć jednostronne nachylenie i ochronę przed kolektorami i tunelami, stalowymi skrzynkami, monolitycznymi kanałami z betonu i żelbetu.

Ryc. 7 Przykłady zakładka dom prywatny ścieków

Odległość od fundamentu do studni i studni do stref sanitarnych

SNiP 2.04.02-84 ustanawia trzy strefy bezpieczeństwa dla źródeł głębinowych, minimalna granica pierwszego pasa ma najmniejszy promień i jest:

  • 30 m - podczas pracy chronionych horyzontów wodnych;
  • 50 m - z niewystarczająco izolowanym zbiornikiem wodnym;
  • 15 lub 25 m - stosuje się do źródeł zlokalizowanych na terenie z domem, jeżeli wykluczona jest jakakolwiek możliwość zanieczyszczenia gleby i zbiornika głębinowego. Dotyczy to źródeł poboru wody znajdujących się w dogodnych miejscach z punktu widzenia warunków sanitarno-geologicznych, normy powinny być zmniejszane zgodnie z uzgodnioną decyzją z lokalnymi służbami sanitarnymi.

Na obszarze pierwszego pasa zabrania się:

  1. Wszystkie rodzaje prac budowlanych, z wyjątkiem operacji związanych z przebudową, naprawą lub rozgałęzianiem rur wodociągowych.
  2. Lokalizacja każdego budynku, lokalizacja mieszkańców.
  3. Układanie jakichkolwiek komunikatów, z wyjątkiem podawania studni lub studni.
  4. Dom musi mieć ujście kanalizacyjne do systemu centralnego lub do urządzeń do usuwania ścieków znajdujących się za pierwszym pierścieniem.
  5. Jeśli nie ma kanalizacji, hermetyczne szambo są instalowane w miejscach, które wykluczają wnikanie ścieków na ziemię pierwszego pasa, gdy zbiornik jest pusty.
  6. Powinien istnieć system odpływowy poza pierwszą strefą.

Tak więc, na pojedynczej działce nie ma jednoznacznej odległości od studni lub studni do fundamentu domu i budynków gospodarczych, stopień usunięcia zależy od ochrony warstw wodonośnych, cech terenu i może wynosić od 15 do 50 metrów. Należy zauważyć, że w życiu codziennym, ze względu na niewielki obszar działek, istnieją inne standardy - studnie i studnie znajdują się znacznie bliżej domu.

Ryc. 8 Umieszczenie źródła wody w miejscu docelowym

Przejście rur przez fundamenty budynków

Zewnętrzna sieć kanalizacji i kanalizacji jest wprowadzana do domu przez fundament ze stalowymi tulejkami o większej średnicy, ich standardowa wielkość dla rur PND wynosi 75 mm, a rura o średnicy 160 mm jest używana do ścieków z 110 mm PVC.

Zasady budowy zewnętrznych kanalizacji regulowane są zasadami wspólnego przedsięwzięcia 31.13330.2012 i obejmują następujące pozycje:

  • Wprowadzanie komunikacji do domu odbywa się poprzez przycinanie metalowych rur (tulei) o najmniejszej średnicy 50 mm.
  • Aby wyeliminować wpływ liniowych rozszerzeń z różnicami temperatur, stosowane są wejścia kompensacyjne.
  • Odległość między wlotem do fundamentu rur wodociągowych i drenów powinna wynosić od 1,5 m. Przy wjeździe w pionie odstęp między tulejami wynosi 0,4 m.
  • Średnica otworu w konstrukcjach nośnych zapewnia więcej miejsca na wstawione tuleje o co najmniej 2 mm.
  • Aby zapewnić swobodny przepływ rury kanalizacyjnej jest wstawiany ze spadkiem 4 - 7 stopni.
  • Głębokość rurociągu zbliżającego się do domu jest zajęta ponad 0,7 m od obszaru niewidomego.

Ryc. 9 Schemat wlotu rury do budynku

Podczas układania sieci wodociągowej konieczne jest przestrzeganie norm odległości od fundamentu - pozwoli to uniknąć negatywnych konsekwencji w przypadku przebicia rurociągu lub osiadania budynku. W budownictwie domowym ważne jest przestrzeganie norm podczas układania komunikatów, które powinny być umieszczane w różnych rowach, a następnie przebicie rur kanalizacyjnych w żadnych okolicznościach nie doprowadzi do zanieczyszczenia wody pitnej.

Odległość z równoległym układaniem wody

ZAKWATEROWANIE SIECI INŻYNIERYJNEJ

7.20 * Sieci inżynieryjne powinny być rozmieszczone głównie w poprzecznych profilach ulic i dróg; pod chodnikami lub dzielącymi je pasami - sieci inżynieryjne w kolektorach, kanałach lub tunelach, w dzielących się pasach - sieci cieplne, sieci wodociągowe, gazociągi, kanały gospodarcze i deszczowe.

Niskociśnieniowe sieci gazowe i kablowe (zasilanie, komunikacja, alarmy i wysyłanie) należy umieścić w pasku między czerwoną linią a linią budowlaną.

Jeżeli szerokość jezdni jest większa niż 22 m, należy przewidzieć rozmieszczenie sieci wodociągowych po obu stronach ulic.

7.21. Przy rekonstrukcji jezdni ulic i dróg przy pomocy urządzenia chodników drogowych, pod którymi znajdują się podziemne sieci inżynieryjne, sieci te powinny być przenoszone na pasy rozdzielające i pod chodniki. Przy odpowiednim uzasadnieniu, pod drogami ulic dozwolone jest zachowanie istniejących, a także układanie kanałów i tuneli w nowych sieciach. Na istniejących ulicach, które nie mają dzielących się pasów, umiejscowienie nowych sieci inżynieryjnych pod jezdnią jest dozwolone, pod warunkiem że są one umieszczone w tunelach lub kanałach; jeśli to konieczne, można podłożyć gazociąg pod jezdniami ulic.

7,22 *. Układanie podziemnych sieci inżynieryjnych powinno co do zasady zapewniać: łączenie we wspólne rowy; w tunelach - w razie potrzeby, jednoczesne umieszczenie sieci grzewczych o średnicy od 500 do 900 mm, instalacje hydrauliczne do 500 mm, ponad dziesięć kabli komunikacyjnych i dziesięć kabli energetycznych o napięciu do 10 kV, przy rekonstrukcji głównych ulic i obszarów zabytkowych budynków, z brakiem miejsca w przekroju ulic do umieszczania sieci w okopach, na skrzyżowaniach z głównymi ulicami i torami kolejowymi. W tunelach pozwolono również na instalację kanałów powietrznych, kanalizacji ciśnieniowej i innych sieci inżynieryjnych. Łączone układanie gazu i rurociągów transportujących łatwopalne i palne ciecze kablami nie jest dozwolone.

W obszarach wiecznej zmarzliny w realizacji budowy sieci inżynieryjnych z zachowaniem gleb w stanie zamrożonym powinno być umieszczenie rur cieplnych w kanałach lub tunelach, niezależnie od ich średnicy.

Uwagi *: 1. W tunelach przejeżdżających przez place budowy w trudnych warunkach gruntowych (lessowe zasypywanie) należy z reguły układać sieci inżynieryjne wodonośne. Rodzaj osiadania gleby należy przeprowadzić zgodnie z SNiP 2.01.01-82 (zastąpiony przez SNiP 23-01-99); SNiP 2.04.03-85 i SNiP 2.04.02-84; SNiP 2.04.03-85 i SNiP 2.04.07-86.

2. W obszarach mieszkalnych w trudnych warunkach planowania, układanie sieci ogrzewania naziemnego jest dozwolone za zgodą lokalnej administracji.

Dokumenty regulacyjne w budownictwie (18)

1 Podczas układania równoległego kilku linii doprowadzających wodę należy zachować odległość między nimi w zależności od warunków technicznych i inżynieryjno-geologicznych zgodnie z SNiP 2.04.02-84.

2 Odległość od ścieków bytowych do wodociągów domowych powinna być zachowana, m: do zaopatrzenia w wodę żelbetu i rur cementowych azbestowych - 5; do rury wodnej wykonanej z żeliwa o średnicy do 200 mm wynosi 1,5, o średnicy większej niż 200 mm - 3; do kanalizacji z rur z tworzyw sztucznych - 1.5.

Odległość między siecią kanalizacyjną a wodociągiem produkcyjnym, w zależności od materiału i średnicy rur, a także nomenklatury i charakterystyki gleby powinna wynosić 1,5 m.

3 Podczas równoległego układania rurociągów gazowych dla rur o średnicy do 300 mm, odległość między nimi (w stanie otwartym) może wynosić 0,4 mi więcej 300 mm - 0,5 m, gdy są one umieszczone razem w jednym wykopie z dwóch lub więcej gazociągów.

4 W tabeli. 1 pokazuje odległości od stalowych rurociągów. Umieszczenie gazociągów w rurach niemetalowych powinno być zapewnione zgodnie z SNiP 2.04.08-87.

Odległość pozioma (wolna), m, od sieci podziemnej do

Dokumenty regulacyjne

Główne menu

8. WODY, SIECI WODY I OBIEKTY NA NICH

8.1. Liczba linii wody powinna być ustalona zgodnie z kategorią sieci wodociągowej i priorytetem budowy.

8.2. Podczas układania przewodów wodnych w dwóch lub więcej liniach, potrzeba przełączania urządzeń między liniami wodnymi jest określana w zależności od liczby niezależnych struktur poboru wody lub przewodów wodnych, które dostarczają wodę do konsumenta; nie więcej niż 30% szacowanego zużycia, na potrzeby produkcyjne - zgodnie z harmonogramem awaryjnym.

8.3. Podczas układania przewodu w jednej linii i dostarczania wody z jednego źródła należy zapewnić objętość wody podczas eliminacji wypadku na przewodzie zgodnie z punktem 9.6. Dostarczając wodę z kilku źródeł, awaryjną objętość wody można zmniejszyć, o ile spełnione są wymagania określone w pkt 8.2.

8.4. Szacowany czas na likwidację awarii na rurociągach wodociągowych pierwszej kategorii należy przyjąć zgodnie z tabelą. 34. W przypadku systemów zaopatrzenia w wodę kategorii II i III czasy wskazane w tabeli należy zwiększyć odpowiednio o 1,25 i 1,5 razy.

Średnica rur, mm

Szacowany czas eliminacji awarii na rurociągach, h, z głębokością układania rur, m. In

Uwagi: 1. W zależności od materiału i średnicy rur, charakterystyki trasy rurociągu, warunków układania rur, dostępności dróg, pojazdów i środków reagowania w sytuacjach awaryjnych, określony czas może ulec zmianie, ale musi to być co najmniej 6 godzin.

2. Dozwolone jest wydłużenie czasu reakcji w sytuacji awaryjnej, pod warunkiem że czas trwania przerw w dostawie wody i zmniejszenie jej podaży nie przekroczy wartości granicznych określonych w pkt 4.4.

3. Jeżeli konieczna jest dezynfekcja rurociągów po likwidacji wypadku, czas określony w tabeli powinien zostać wydłużony o 12 godzin.

8.5. Sieć wodociągowa musi być okrągła. Ślepe linie wodne mogą używać:

do zaopatrzenia w wodę dla potrzeb produkcyjnych - z dopuszczalnością przerwy w zaopatrzeniu w wodę podczas likwidacji wypadku;

do zaopatrzenia w wodę do picia - o średnicy rur nieprzekraczającej 100 mm;

do dostarczania wody do celów przeciwpożarowych lub gospodarczych i przeciwpożarowych, niezależnie od zużycia wody do gaszenia pożaru - o długości linii nieprzekraczającej 200 m.

Dzwonienie zewnętrznych sieci wodociągowych przez wewnętrzne sieci wodociągowe budynków i budowli nie jest dozwolone.

Uwaga W rozliczeniach z populacją do 5 tysięcy osób. oraz zużycie wody do zewnętrznego gaszenia pożarów do 10 l / s lub z liczbą wewnętrznych dźwigów gaśniczych do 12, wolno-końcowych linii dłuższych niż 200 m są dozwolone, pod warunkiem, że zainstalowane są zbiorniki przeciwpożarowe lub zbiorniki, wieża ciśnień lub zbiornik przeciwprądowy na końcu ślepego zaułka.

8.6. Gdy jedno miejsce jest wyłączone (między węzłami rozliczeniowymi), całkowite zaopatrzenie w wodę dla potrzeb gospodarstw domowych i picia wzdłuż pozostałych linii powinno wynosić co najmniej 70% szacowanego natężenia przepływu, a zaopatrzenie w wodę w najbardziej niekorzystnych miejscach poboru wody powinno wynosić co najmniej 25% szacowanego przepływu wody, podczas gdy głowa musi wynosić co najmniej 10 m.

8.7. Dopuszcza się urządzenie linii towarzyszących do łączenia użytkowników obejściowych o średnicy linii głównych i linii wodnych 800 mm i więcej oraz przepływu tranzytowego wynoszącego co najmniej 80% całkowitego zużycia; dla mniejszych średnic, z uzasadnieniem.

Jeżeli szerokość przejść przekracza 20 m, dozwolone jest układanie podwójnych linii, z wyłączeniem skrzyżowania przejść z wpisami.

W takich przypadkach hydranty przeciwpożarowe powinny być zainstalowane na liniach towarzyszących lub zapasowych.

Przy szerokości ulic w czerwonych liniach o długości 60 mi więcej, należy rozważyć możliwość układania rurociągów wodnych po obu stronach ulic.

8.8. Połączenie sieci wody pitnej z sieciami wodociągowymi, które dostarczają wodę niezdatną do picia, jest zabronione.

Uwaga W wyjątkowych przypadkach, w uzgodnieniu z władzami służby sanitarno-epidemiologicznej, zezwala się na wykorzystanie systemu zaopatrzenia w wodę pitną jako rezerwy dla systemu zaopatrzenia w wodę, który dostarcza wodę o jakości nie nadającej się do picia. Konstrukcja skoczka w tych przypadkach powinna zapewniać szczelinę powietrzną między sieciami i wykluczać możliwość odwrócenia przepływu wody.

8.9. W przewodach i przewodach sieci wodociągowej, tam gdzie to konieczne, należy przewidzieć instalację:

przepustnice (bramy) do podświetlania obszarów napraw;

zawory do pobierania i wydmuchu powietrza podczas opróżniania i napełniania rurociągów;

zawory do zasysania i zasysania powietrza;

odpowietrznik do wyciągania rurociągów podczas pracy;

wyładowania do zrzutu wody podczas opróżniania rurociągów;

zawory zwrotne lub inne typy automatycznych zaworów sterujących do zamykania obszarów napraw;

urządzenia do zapobiegania wzrostowi ciśnienia przy uderzeniach hydraulicznych lub przy nieprawidłowym działaniu regulatorów ciśnienia.

Na rurociągach o średnicy 800 mm i więcej można montować włazy (do kontroli i czyszczenia rur, naprawy zaworów i innych).

W przypadku samo płynących przewodów ciśnieniowych należy przewidzieć instalację komór wyładowczych lub instalację urządzeń chroniących przewody we wszystkich możliwych trybach pracy przed zwiększeniem ciśnienia powyżej dopuszczalnego dopuszczalnego rodzaju rur.

Uwaga Zastosowanie zaworów zamiast przepustnic jest dozwolone w przypadku konieczności systematycznego czyszczenia wewnętrznej powierzchni rurociągów za pomocą specjalnych urządzeń.

8.10. Długość odcinków naprawczych przewodów powinna być zachowana: podczas układania przewodów w dwóch lub więcej liniach i przy braku przełączania, nie więcej niż 5 km; w obecności przełączania - równej długości odcinków między przełączaniem, ale nie większej niż 5 km; podczas układania przewodów wodnych w jednej linii - nie więcej niż 3 km.

Uwaga Podział sieci wodociągowej na obszary naprawcze powinien zapewnić, że gdy jedna z sekcji jest wyłączona, wyłączenie nie więcej niż pięciu hydrantów przeciwpożarowych i dostawa wody dla konsumentów, którzy nie pozwalają na przerwę w dostawie wody.

Po uzasadnieniu długości odcinków naprawy linii wodnych można zwiększyć.

8.11. Automatyczne zawory sterujące wlotem i wylotem powietrza powinny być zapewnione w podwyższonych punktach krytycznych profilu oraz w górnych punktach granicznych sekcji naprawczych przewodów i sieci, aby zapobiec tworzeniu podciśnienia w rurociągu, którego wartość przekracza dopuszczalny dla zaakceptowanych typów rur, jak również wypełniając.

Przy wartości podciśnienia nieprzekraczającej wartości dopuszczalnej można użyć ręcznie obsługiwanych zaworów.

Zamiast automatycznych zaworów sterujących do wlotu i wylotu powietrza, dozwolone jest stosowanie automatycznych zaworów do wlotu i zasysania powietrza z zaworami (zawory, zasuwy) z ręcznym napędem lub zaworami odpowietrzającymi - w zależności od natężenia przepływu powietrza wywiewanego.

8.12. Trzpienie powinny znajdować się w podwyższonych punktach przechyłu profilu na kolektorach powietrza. Średnica kolektora powietrza powinna być równa średnicy rurociągu, wysokość - 200-500 mm, w zależności od średnicy rurociągu.

W uzasadnieniu dozwolone jest stosowanie kolektorów powietrznych o innych rozmiarach.

Średnica zaworów odcinających, które odłączają tłok od kolektora powietrza, powinna być równa średnicy przewodu łączącego tłoka.

Wymaganą przepustowość tłoków należy określić na podstawie obliczeń lub przyjąć 4% maksymalnej szacowanej prędkości przepływu wody dostarczanej przez rurociąg, licząc objętościowo powietrze o normalnym ciśnieniu atmosferycznym.

Jeżeli na przewodzie znajduje się kilka punktów krytycznych z podwyższonym profilem, to w drugim i kolejnych punktach (licząc wzdłuż ruchu wody) wymagana przepustowość nurników może wynosić 1% maksymalnego szacunkowego przepływu wody, pod warunkiem, że ten punkt krytyczny znajduje się poniżej lub powyżej nie więcej niż na 20 mi w odległości od poprzedniej nie więcej niż 1 km.

Uwaga Gdy nachylenie dolnej części rurociągu (po punkcie krytycznym profilu) wynosi 0,005 lub mniej, tłok nie jest zapewniony; gdy nachylenie jest w zakresie 0,005-0,01, dopuszczalne jest dostarczenie zaworu (zaworu) na kolektorze powietrza zamiast tłoku w punkcie zwrotnym profilu.

8.13. Przewody wodne i sieci wodociągowe powinny być zaprojektowane z nachyleniem co najmniej 0,001 w kierunku zwalniania; w płaskim terenie nachylenie może być zmniejszone do 0,0005.

8.14. Uwolnienia należy zapewnić w najniższych punktach każdej sekcji napraw, a także w miejscach, w których woda jest uwalniana z płukania rurociągów.

Średnice wylotów i urządzeń wlotowych powietrza muszą zapewniać opróżnianie odcinków przewodów wodnych lub sieci w czasie nie dłuższym niż 2 godziny.

Projekt rurociągów płuczących musi gwarantować, że prędkość wody w rurociągu wynosi co najmniej 1,1 maksymalnej konstrukcji.

Ponieważ zawory na zwalniaku powinny być używane zawory motylkowe.

Uwaga W przypadku płukania hydropneumatycznego minimalna prędkość mieszanki (w miejscach o największym ciśnieniu) powinna wynosić co najmniej 1,2 maksymalną prędkość ruchu wody, zużycie wody - 10-25% objętościowego przepływu mieszaniny.

8.15. Odprowadzanie wody z wylotów należy zapewnić do najbliższego spustu, rowu, wąwozu itp. Jeśli niemożliwe jest odprowadzenie całej wytworzonej wody lub jej części przez grawitację, można wypuścić wodę do studni, a następnie pompować.

8.16. Hydranty pożarowe powinny znajdować się wzdłuż dróg w odległości nie większej niż 2,5 m od krawędzi jezdni, ale nie bliżej niż 5 m od ścian budynków; mogą mieć hydranty na jezdni. W takim przypadku instalacja hydrantów na odgałęzieniu linii wodnej nie jest dozwolona.

Rozmieszczenie hydrantów przeciwpożarowych w sieci wodociągowej musi zapewniać gaszenie wszelkich budynków, konstrukcji lub ich części obsługiwanych przez tę sieć z co najmniej dwóch hydrantów z wyładowaniem wody do zewnętrznego gaszenia ognia o wartości 15 l / s lub więcej i wody o zużyciu wody poniżej 15 l / s, biorąc pod uwagę układanie przewodów giętkich o długości nieprzekraczającej określonej w punkcie 9.30 na drogach utwardzonych.

Odległość między hydrantami jest określana na podstawie obliczeń, biorąc pod uwagę całkowite zużycie wody do gaszenia ognia i przepustowość zainstalowanego typu hydrantów zgodnie z GOST 8220-85 * E.

Strata głowy h, m na 1 m długości przewodów giętkich powinna być określona wzorem

gdzie qn - wydajność strumienia przeciwpożarowego, l / s.

Uwaga W sieci wodociągowej rozliczeń z liczbą mieszkańców do 500 osób. zamiast hydrantów można instalować piony o średnicy 80 mm za pomocą hydrantów przeciwpożarowych.

8.17. Kompensatory powinny obejmować:

na rurociągach, których połączenia stykowe nie kompensują ruchów osiowych spowodowanych zmianami temperatury wody, powietrza, gleby;

na stalowych rurociągach układanych w tunelach, kanałach lub na kładkach (podporach);

na rurociągach w warunkach możliwego opadania gleby.

Odległości między kompensatorami i stałymi wspornikami należy określać za pomocą obliczeń, biorąc pod uwagę ich projekt. W przypadku podziemnego układania przewodów, autostrad i linii sieciowych rur stalowych ze złączami spawanymi należy przewidzieć kompensatory w miejscach montażu połączeń kołnierzowych z żeliwa. W przypadkach, w których łączniki kołnierzowe z żeliwa są chronione przed działaniem osiowych sił rozciągających za pomocą sztywno dopasowanych rur stalowych w ścianach odwiertu, instalując specjalne ograniczniki lub ściskając rury ze zbitym gruntem, kompensatory nie są dozwolone.

Podczas ściskania rur za pomocą podkładu przed kołnierzowymi łącznikami z żeliwa należy stosować ruchome złącza czołowe (wydłużony dzwon, sprzęgło itp.). Kompensatory i ruchome złącza czołowe podczas układania podziemnych rurociągów powinny znajdować się w studniach.

8.18. W celu demontażu, rutynowej kontroli i naprawy zaworów kołnierzowych, zaworów bezpieczeństwa i sterujących należy wykonać wkładki montażowe.

8.19. Zawory odcinające w kanałach i przewodach sieci wodociągowej muszą być napędzane ręcznie lub mechanicznie (z pojazdów mobilnych).

Zastosowanie zaworów odcinających z siłownikami elektrycznymi lub hydraulicznymi w przewodach wodnych jest dozwolone przy zdalnym lub automatycznym sterowaniu.

8.20. Zasięg kolumny poboru wody nie powinien przekraczać 100 m. Wokół kolumny wlotu wody powinien znajdować się obszar niewidoczny o szerokości 1 mi nachylenie 0,1 z kolumny.

8.21. Wybór materiału i klasy wytrzymałości rur dla wodociągów i sieci wodociągowych powinien być dokonywany na podstawie obliczeń statycznych, agresywności gleby i transportowanej wody, a także warunków pracy rurociągów i wymagań jakości wody.

W przypadku rurociągów i sieci wody pod ciśnieniem z reguły należy stosować rury niemetalowe (rury ciśnieniowe z żelbetu, rury ciśnieniowe z azbestu i cementu, tworzywa sztuczne itp.). Niewłaściwe użycie rur niemetalowych powinno być uzasadnione.

Stosowanie ciśnieniowych przewodów żeliwnych jest dozwolone dla sieci w obrębie osiedli, terytoriów przemysłowych, rolniczych.

Dopuszcza się stosowanie rur stalowych:

w obszarach o obliczonym ciśnieniu wewnętrznym większym niż 1,5 MPa (15 kG / cm 2);

do przejazdów pod torami kolejowymi i autostradami, poprzez bariery wodne i wąwozy;

na skrzyżowaniu wody pitnej z sieciami kanalizacyjnymi;

podczas układania rurociągów na mostach drogowych i miejskich, na pomostach iw tunelach.

Rury stalowe należy uznać za ekonomiczne asortyment ze ścianą, której grubość powinna być określona na podstawie obliczeń (ale nie mniej niż 2 mm), biorąc pod uwagę warunki pracy rurociągów.

W przypadku żelbetu i rurociągów azbestowo-cementowych dozwolone jest stosowanie okuć metalowych.

Materiały rurowe w systemach zaopatrzenia w wodę pitną muszą spełniać wymagania określone w punkcie 1.3.

8.22. Wartość obliczonego ciśnienia wewnętrznego powinna być równa maksymalnemu możliwemu ciśnieniu w rurociągu w różnych miejscach wzdłuż długości (w najbardziej niekorzystnym trybie pracy) bez uwzględnienia wzrostu ciśnienia podczas wstrząsu hydraulicznego lub wzrostu ciśnienia podczas szoku hydraulicznego, biorąc pod uwagę działanie mocowań odpornych na uderzenia, jeżeli to ciśnienie w połączeniu z innymi ładunkami (punkt 8.26) będą miały większy wpływ na rurociąg.

Należy dokonać obliczeń statycznych dotyczących wpływu obliczonego ciśnienia wewnętrznego, ciśnienia gruntu, chwilowych obciążeń, masy własnej rury i masy transportowanego płynu, ciśnienia atmosferycznego podczas tworzenia próżni i zewnętrznego ciśnienia hydrostatycznego wód gruntowych w kombinacjach, które są najbardziej niebezpieczne dla rur tego materiału.

Rurociągi lub ich sekcje należy podzielić według stopnia odpowiedzialności na następujące klasy:

1 - rurociągi dla obiektów pierwszej kategorii bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę, a także odcinki rurociągów w strefach przejściowych zapór wodnych i wąwozów, torów kolejowych i autostrad kategorii I i II oraz w miejscach trudnych do naprawienia możliwych szkód, dla obiektów drugiej i trzeciej kategorii bezpieczeństwa zaopatrzenia woda;

2 - rurociągi dla obiektów II kategorii bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę (z wyjątkiem odcinków klasy 1), a także odcinki rurociągów ułożone pod ulepszonymi nawierzchniami drogowymi dla obiektów III kategorii bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę;

3 - wszystkie pozostałe odcinki rurociągów dla obiektów III kategorii bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę.

Przy obliczaniu rur należy uwzględnić współczynnik warunków pracy tz, określony przez formułę

gdzie m1 - współczynnik uwzględniający krótki czas trwania badania, któremu poddawane są rury po ich wyprodukowaniu;

t2 - współczynnik uwzględniający zmniejszenie właściwości wytrzymałościowych rur podczas pracy w wyniku starzenia się materiału rury, zużycia korozyjnego lub ścierania;

gn - współczynnik niezawodności, biorąc pod uwagę klasę odcinka rurociągu według stopnia odpowiedzialności.

Wartość współczynnika t1 powinny być instalowane zgodnie z GOST lub specyfikacje dla produkcji tego typu rury.

W przypadku rurociągów, których złącza stykowe mają jednakową wytrzymałość względem samych rur, wartość współczynnika m1 należy przyjąć jako równe:

0,9 - dla żeliwa, stali, azbestocementu, betonu, żelbetu i rur ceramicznych;

1 - dla rur z polietylenu.

Wartość współczynnika t2 należy przyjąć jako równe:

1 - dla rur ceramicznych, jak również żeliwnych, stalowych, azbestocementowych, betonowych i żelbetowych, bez ryzyka korozji lub zużycia ściernego zgodnie z GOST lub specyfikacji technicznych dla produkcji tego typu rur - dla rur z tworzyw sztucznych.

Wartość Gn należy przyjąć: dla odcinków rurociągów 1. klasy - 1; II klasa - 0,95; Klasa 3 - 0,9.

8.23. Wielkość ciśnienia próbnego w różnych miejscach testowania, którym rurociąg powinien być poddany przed uruchomieniem, powinna zostać określona w projektach budowlanych, w oparciu o charakterystykę wytrzymałościową materiału i klasy rur przyjętych dla każdego odcinka rurociągu, szacunkowe wewnętrzne ciśnienie wody i wartości zewnętrznych obciążeń działających na rurociąg podczas okresu testowego.

Obliczone ciśnienie próbne nie może przekraczać następujących wartości dla rurociągów rur:

żeliwo - fabryczne ciśnienie próbne o współczynniku 0,5;

żelbet i azbestocement - ciśnienie hydrostatyczne dostarczone przez GOST lub warunki techniczne dla odpowiednich klas rur bez obciążenia zewnętrznego;

stal i plastik - wewnętrzne ciśnienie obliczeniowe o współczynniku 1,25.

8.24. Żeliwo, beton azbestowo-cementowy, beton, żelbet i rurociągi ceramiczne powinny być zaprojektowane dla połączonego efektu obliczonego ciśnienia wewnętrznego i obliczonego zmniejszonego obciążenia zewnętrznego.

Rurociągi stalowe i plastikowe muszą być zaprojektowane pod kątem działania ciśnienia wewnętrznego zgodnie z punktem 8.23 ​​i połączonego efektu zewnętrznego zredukowanego obciążenia, ciśnienia atmosferycznego, jak również stabilności okrągłego kształtu przekrojów rur.

Skrócenie pionowej średnicy rur stalowych bez wewnętrznych powłok ochronnych nie powinno przekraczać 3%, a rury stalowe z wewnętrznymi powłokami ochronnymi i rurami z tworzyw sztucznych powinny być wykonane zgodnie ze standardami lub specyfikacjami dla tych rur.

Przy określaniu wielkości próżni należy wziąć pod uwagę działanie urządzeń próżniowych na rurociągu.

8,25. Ponieważ należy przyjąć tymczasowe obciążenia:

dla rurociągów układanych pod torami kolejowymi - obciążenie odpowiadające klasie linii kolejowej;

dla rurociągów położonych pod autostradami - z kolumny pojazdów H-30 lub pojazdów kołowych NK-80 (ze względu na większy wpływ siły na rurociąg);

dla rurociągów położonych w miejscach, w których możliwy jest transport drogowy - z konwoju N-18 lub transportu gąsienicowego NG-60 (ze względu na większy wpływ siły na rurociąg);

dla rurociągów układanych w miejscach, gdzie ruch transportu drogowego jest niemożliwy, - równomiernie rozłożony ładunek o wartości 5 kPa (500 kgf / m 2).

8.26. Podczas obliczania rurociągów dla wzrostu ciśnienia podczas szoku hydraulicznego (określanego z uwzględnieniem odpornych na uderzenia armatur lub powstawania podciśnienia), obciążenie zewnętrzne powinno być przyjmowane nie więcej niż obciążenie z kolumny H-18.

8.27. Zwiększenie ciśnienia podczas szoku hydraulicznego powinno być określone przez obliczenia i na jego podstawie konieczne jest podjęcie środków ochronnych.

Środki mające na celu ochronę systemów zaopatrzenia w wodę przed wstrząsami hydraulicznymi powinny być zapewnione w następujących przypadkach:

nagłe wyłączenie wszystkich lub grupy pomp pracujących razem z powodu awarii zasilania;

wyłączenie jednej ze wspólnie działających pomp, aż śruba zamykająca (zawór) zamknie się na linii ciśnieniowej;

uruchomienie pompy z otwartym zaworem obrotowym (zasuwa) na przewodzie ciśnieniowym wyposażonym w zawór zwrotny;

zmechanizowane zamykanie przepustnicy (bramy) podczas wyłączania kanału wodnego jako całości lub poszczególnych sekcji;

otwieranie lub zamykanie szybkiej armatury wodnej.

8.28. Jako środki ochrony przed wstrząsami hydraulicznymi spowodowanymi nagłym wyłączeniem lub włączeniem pomp należy przyjąć:

montaż zaworów wlotu wody do zasysania i zasysania powietrza;

montaż zaworów zwrotnych z regulowanym otwieraniem i zamykaniem na przewodach ciśnieniowych pomp;

instalacja na przewodzie zaworów zwrotnych, które dzielą kanał na osobne sekcje z małym ciśnieniem statycznym na każdym z nich;

odprowadzanie wody przez pompy w przeciwnym kierunku przy ich swobodnym obrocie lub pełnym hamowaniu;

instalacja na początku przewodu (na przewodzie ciśnieniowym pompy) komory powietrze-woda (czapki), zmiękczająca proces uderzenia hydraulicznego.

Uwaga W celu ochrony przed uderzeniami wodnymi dozwolone jest stosowanie: zaworów bezpieczeństwa i zaworów klapowych, odprowadzanie wody z przewodu ciśnieniowego do przewodu ssawnego, wlot wody w miejscu możliwego powstawania nieciągłości przepływu w przewodzie, instalowanie żaluzji, zawijanie przy wzroście ciśnienia powyżej dopuszczalnego limitu, urządzenie kolumny wodne, zastosowanie agregatów pompujących o większej bezwładności wirujących mas.

8,29. Zabezpieczenie rurociągu przed wzrostem ciśnienia spowodowanym zamknięciem przepustnicy (zasuwy) musi być zapewnione przez zwiększenie czasu tego zamknięcia. W przypadku niedostatecznego czasu zamknięcia zaworu z akceptowanym rodzajem napędu, należy podjąć dodatkowe środki ochrony (montaż zaworów bezpieczeństwa, kapsli powietrznych, kolumn ciśnienia wody itp.).

8,30. Linie wodne, z reguły, powinny być zabierane do podziemnej instalacji. W przypadku inżynierii cieplnej i studiów wykonalności dopuszczalne są uszczelki naziemne i naziemne, układanie w tunelach, a także układanie przewodów wodnych w tunelach wraz z innymi urządzeniami podziemnymi, z wyjątkiem rurociągów transportujących łatwopalne i palne ciecze oraz gazy palne. Podczas układania linii gaśniczych i w połączeniu z rurami wodociągowymi przeciwpożarowymi w tunelach, hydranty pożarowe naziemne lub naziemne powinny być instalowane w studniach.

W przypadku instalacji podziemnej zawory zatrzymujące, sterujące i bezpieczeństwa muszą być zainstalowane w studzienkach (komorach).

Po uzasadnieniu dozwolona jest dobra instalacja zaworów.

8.31. Rodzaj podstawy dla rur musi być przyjęty w zależności od nośności gruntów i wielkości obciążeń.

We wszystkich glebach, z wyjątkiem kamienistych, torfowych i mułowych, rury należy układać na naturalnej glebie niezakłóconej struktury, zapewniając jednocześnie wyrównanie i, jeśli to konieczne, profilowanie podstawy.

W przypadku gleb skalistych należy przewidzieć wyrównanie podłoża warstwą piaszczystej gleby o grubości 10 cm powyżej grzbietów. Dopuszcza się stosowanie do tego celu miejscowej gleby (gliny piaszczystej i iłu), pod warunkiem, że jest ona zagęszczona do masy całkowitej szkieletu gleby 1,5 t / m 3.

Podczas układania rurociągów w mokrych glebach spoistych (glina, glina), projekt zakłada opracowanie urządzenia do przygotowywania piasku, w zależności od planowanych środków obniżających wodę, a także rodzaju i konstrukcji rur.

W mułach, glebach porośniętych i innych słabo nasyconych wodą, rury należy układać na sztucznej podstawie.

8.32. W przypadku rur stalowych ich zewnętrzne i wewnętrzne powierzchnie powinny być chronione przed korozją. W takim przypadku należy zastosować materiały określone w punkcie 1.3.

8.33. Dobór metod ochrony zewnętrznej powierzchni rur stalowych przed korozją powinien być uzasadniony danymi o właściwościach korozyjnych gleby, a także danymi o możliwości korozji powodowanej przez prądy błądzące.

8.34. W celu wyeliminowania korozji i zarastania stalowych przewodów wodnych i sieci wodociągowej o średnicy 300 mm i więcej, wewnętrzna powierzchnia takich rurociągów powinna być zabezpieczona powłokami piaskowo-cementowymi, lakierniczymi i lakierniczymi, cynkowymi itp.

(Wydanie poprawione, Rev. Nr 1)

Uwaga Zamiast powłok można stosować stabilizującą obróbkę wody lub obróbkę inhibitorami zgodnie z zalecanym dodatkiem 5 w przypadkach, w których obliczenia techniczne i ekonomiczne, biorąc pod uwagę jakość, przepływ i przeznaczenie wody, potwierdzają stosowność takiej ochrony rurociągów przed korozją.

Skreśla się pkt 8.35. (Wydanie poprawione, Rev. Nr 1)

8.36. Zabezpieczenie antykorozyjne betonowej powłoki cementowo-piaskowej rur ze stalowym rdzeniem przed działaniem jonów siarczanowych należy zaopatrzyć w powłoki izolacyjne zgodnie z SNiP 2.03.11-85.

8.37. Zabezpieczenie rur stalowym rdzeniem przed korozją powodowaną przez prądy błądzące należy zapewnić zgodnie z wymaganiami Instrukcji o ochronie konstrukcji żelbetowych przed korozją wywołaną prądami błądzącymi.

8.38. W przypadku rur ze stalowym rdzeniem, które mają zewnętrzną warstwę betonu o gęstości poniżej normalnej z dopuszczalną szerokością otwarcia pęknięcia przy obciążeniach znamionowych 0,2 mm, konieczne jest zapewnienie elektrochemicznej ochrony rurociągów z polaryzacją katodową przy stężeniu jonów chloru w ziemi większym niż 150 mg / l; o normalnej gęstości betonu i dopuszczalnej szerokości pęknięcia 0,1 mm - powyżej 300 mg / l.

8,39. Podczas projektowania rurociągów ze stali i wszelkiego rodzaju rur żelbetowych konieczne jest zapewnienie środków zapewniających ciągłe przewodnictwo elektryczne tych rur, aby umożliwić elektrochemiczną ochronę przed korozją.

8,40. Polaryzacja katodowa rur ze stalowym rdzeniem musi być zaprojektowana w taki sposób, aby ochronne potencjały polaryzacji wytworzone na powierzchni metalu, mierzone w specjalnie zaaranżowanych punktach testowych i pomiarowych, nie były niższe niż 0,85 V i nie wyższe niż 1,2 V na elektrodzie odniesienia z siarczanu miedzi.

8.41. W przypadku elektrochemicznej ochrony rur z stalowym rdzeniem za pomocą ochraniaczy, wielkość potencjału polaryzacji należy określić w odniesieniu do elektrody odniesienia na bazie siarczanu miedzi zainstalowanej na powierzchni rury, a także chronić przy pomocy stacji katodowych względem elektrody odniesienia siarczanu miedzi umieszczonej w glebie.

8,42. Głębokość rury, licząc do dna, powinna być o 0,5 m większa niż obliczona głębokość wnikania do gleby przy zerowej temperaturze.

Podczas układania rurociągów w strefie ujemnych temperatur, materiał rur i elementów spoin doczołowych musi spełniać wymagania odporności na mróz.

Uwaga Niższa głębokość układania rur może być podjęta pod warunkiem przyjęcia środków, które wykluczają: zamrożenie armatury zainstalowanej na rurociągu; niedopuszczalne zmniejszenie wydajności rurociągu w wyniku tworzenia się lodu na wewnętrznej powierzchni rur; uszkodzenia rur i ich połączeń w wyniku zamarzania wody, deformacji gleby i naprężeń termicznych w materiale ścianek rur; tworzenie się zatorów w rurociągu podczas przerw w dostawie wody związanej z uszkodzeniem rurociągów.

8.43. Obliczona głębokość wnikania w glebę o zerowej temperaturze powinna opierać się na obserwacjach faktycznej głębokości wnikania mrozu na obliczoną mroźną i mroźną zimę oraz doświadczenie obsługi rurociągów w tym obszarze, biorąc pod uwagę możliwe zmiany wcześniej obserwowanej głębokości oszronienia w wyniku planowanych zmian stanu terenu (usunięcie pokrywy śnieżnej, urządzenia ulepszone nawierzchnie dróg itp.).

W przypadku braku danych obserwacyjnych, głębokość przenikania do gleby o zerowej temperaturze i jej ewentualna zmiana w związku z oczekiwanymi zmianami w poprawie terytorium powinny być określone przez obliczenia inżynierii cieplnej.

8.44. Aby zapobiec nagrzewaniu wody w lecie, głębokość układania domowych rurociągów wody pitnej powinna co do zasady wynosić co najmniej 0,5 m, licząc do górnej części rur. Pozwolono na wzięcie płytszej głębokości rurociągów lub odcinków sieci wodociągowej, z zastrzeżeniem uzasadnienia obliczeń inżynierii cieplnej.

8,45. Przy określaniu głębokości rurociągów wodnych i sieci wodociągowych podczas instalacji podziemnej należy uwzględnić obciążenia zewnętrzne z transportu i warunki przejścia z innymi obiektami podziemnymi i obiektami użyteczności publicznej.

8,46. Wybór średnic rur wodociągowych i sieci wodociągowych powinien być dokonywany na podstawie obliczeń technicznych i ekonomicznych, z uwzględnieniem warunków ich pracy podczas awaryjnego wyłączania poszczególnych odcinków.

Średnica rur systemu zaopatrzenia w wodę, w połączeniu z systemem przeciwpożarowym, w osiedlach iw przedsiębiorstwach przemysłowych musi wynosić co najmniej 100 mm, na obszarach wiejskich - co najmniej 75 mm.

8,47. Wielkość spadku hydraulicznego w celu określenia strat ciśnienia w rurociągach podczas transportu wody, która nie ma wyraźnych właściwości korozyjnych i nie zawiera zawieszonych zanieczyszczeń, których osadzanie może prowadzić do intensywnego zarastania rur, należy przyjmować zgodnie z obowiązującymi przepisami. 10

8,48. W przypadku istniejących sieci i rurociągów wodnych, jeśli to konieczne, należy podjąć środki w celu przywrócenia i zachowania przepustowości poprzez oczyszczenie wewnętrznej powierzchni stalowych rur i nałożenie antykorozyjnej powłoki ochronnej; w wyjątkowych przypadkach, w porozumieniu ze strukturami państwowymi republik unijnych, dopuszczalne jest przyjęcie rzeczywistych strat ciśnienia podczas studium wykonalności.

8.49. Podczas projektowania i rekonstrukcji istniejących systemów zaopatrzenia w wodę należy przewidzieć urządzenia i urządzenia do systematycznego określania oporu hydraulicznego rurociągów w odcinkach kontrolnych linii i sieci wodociągowych.

8,50. Umiejscowienie linii wodociągowych na planach głównych, jak również minimalne odległości w planie i na przecięciach od zewnętrznej powierzchni rur do obiektów i sieci inżynieryjnych, należy ustalić zgodnie z SNiP II-89-80 *.

8.51. Podczas równoległego układania kilku linii przewodów (ponownie lub obok istniejących) należy ustalić odległość w planie między zewnętrznymi powierzchniami rur, biorąc pod uwagę produkcję i organizację pracy oraz potrzebę ochrony przed uszkodzeniem sąsiednich kanałów w razie wypadku na jednym z nich:

z dopuszczalną redukcją zaopatrzenia w wodę dla konsumentów, przewidzianą w punkcie 8.2, zgodnie z tab. 35 w zależności od materiału rury, ciśnienia wewnętrznego i warunków geologicznych;

jeżeli na końcu linii wody znajduje się zapasowy zbiornik, który pozwala na przerwy w dostawie wody, których objętość odpowiada wymaganiom pkt 9.6, zgodnie z tabelą. 35 jak w przypadku rur ułożonych w skalistych glebach.

Na niektórych odcinkach trasy rurociągu, w tym na odcinkach kładących rurociągi na terenie zabudowanym oraz na terenie zakładów przemysłowych, podano w tabeli. 35 odległości można zmniejszyć, jeżeli rury układane są na sztucznym fundamencie, w tunelu, w obudowie lub przy użyciu innych metod instalacji, co wyklucza możliwość uszkodzenia sąsiednich przewodów w razie wypadku na jednym z nich. W takim przypadku odległość między przewodami musi zapewniać możliwość wykonywania pracy zarówno podczas instalacji, jak i podczas kolejnych napraw.

8.52. Podczas układania przewodów wodnych w tunelach odległość od ściany rury do wewnętrznej powierzchni otaczających konstrukcji i ścian innych rurociągów powinna wynosić co najmniej 0,2 m; po zainstalowaniu na rurociągu wzmacniającym odległości do otaczających konstrukcji należy przyjąć zgodnie z pkt 8.63.

8.53. Przejścia rurociągów pod torami kolejowymi kategorii I, II i III, sieć ogólna, a także pod drogami kategorii I i II powinny być podejmowane w przypadkach i z zasady należy przewidzieć zamkniętą metodę pracy. W uzasadnieniu zezwala się na układanie rurociągów w tunelach.

Pod pozostałymi torami kolejowymi i autostradami urządzenie może przepuszczać rurociągi bez skrzynek, podczas gdy z reguły powinny być stosowane rury stalowe i otwarta metoda pracy.

Uwagi: 1. Układanie rurociągów na mostach kolejowych i wiadukty, mosty dla pieszych nad torami kolejowymi, w tunelach kolejowych, drogowych i pieszych, a także w rurach przepustów nie jest dozwolone.

2. Skrzynie i tunele pod torami z otwartą metodą produkcji robót powinny być zaprojektowane zgodnie z SNiP 2.05.03-84 *.